maandag 11 oktober 2004

Roland

Laat vanmiddag hoorde ik dat je bent overleden. De afgelopen 21 maanden gestreden tegen een ongrijpbare vijand. Een kanker die zich plots openbaarde, zowat aan het eind van een jaartje Nederland met Amy, Auden en Logan, je vrouw en twee jongens. Dat jaar Nederland was in het kader van een uitwisseling van docenten tussen Amerika en Nederland. Ik dacht iedere dag aan je. Je zou toch niet... nee dat kon ik me niet voorstellen, we zijn immers ongeveer net zo ehh jong.

Je woonde al lang in Houston, had daar gestudeerd en werkte aan de universiteit van Houston. Ik zag je soms als je hier was. De laatste keer toen je je vader moest begraven. Die was nog niet zo oud toen hij overleed, maar jij ... jij was een sportman, uitstekend tennisser, tennisleraar en helemaal into sport. Je had een aanstekelijke levenslust. Ging naar het land van 'opportunity'. Je verstond de kunst om die opportunities ook te grijpen en om tevreden te zijn met wat je hebt. Het was denk ik 1978 (of 79), toen waren we op vakantie in Frankrijk. Toen vertelde je al dat je naar Amerika wilde. Ik vond dat toen raar, dacht dat je alles wat je daar kon doen ook in Nederland kon. Wist ik veel.

Zo jong.

Zij die het begrijpen mogen opstaan en vervolgens meteen doorlopen naar het dichtstbijzijnde gekkenhuis.

Ik wil het niet snappen. Je bent er niet meer.

Je vrienden, Thea en Sacha en verdere familie en bovenal Amy en je kinders missen een zeldzaam mooi mens.

Als niet praktizerend atheïst geloof ik dus niet dat het kan, maar voor de zekerheid: doe Joop de groeten als je hem straks ziet.

0 reacties:

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

<< Homepage